Hoi iedereen,

Nog 1 week werken en dan begint, over 1,5 week, onze mini vakantie naar Lanzarote. Tijd dus om ons in het eiland en al het moois wat het te bieden heeft te verdiepen.

Met behulp van het Marco Polo Lanzarote reisgidsje en wat speurwerk op het internet hebben we twee leuke routes samengesteld.

De 1e route brengt ons naar het Noorden van het eiland. De route ligt vol met Miradors, oftewel uitkijkpunten. Die gaan we nu niet allemaal benoemen en laten zien, maar ook dat zijn uiteraard wel een aantal extra stops/film/foto momentjes onderweg.

Vanaf ons hotel rijden we naar het Jardin de Cactus, één van de bekenste trekpleisters van het eiland. De botanische tuin ligt in het Oosten van het eiland en als één van de werken van César Manrique (Spaanse kunstschilder, geboren in Arrecife, beeldhouwer, architect en bouwadviseur), is het één van de meest bezochte bezienswaardigheden. De tuin is prachtig aangelegd, er groeien een aantal zeer bijzondere cactussoorten en er staat een authentieke gofiomolen, een typische molen voor de Canarische eilanden.

Na de cactustuin rijden we door naar Jameos del Agua en Cueva de las Verdes, een complex van lavagrotten, gelegen in het lavaveld van de vulkaan Monte Corona. Het maakt deel uit van een lavatunnel, Túnel de la Atlántida, die vanaf de vulkaan Cueva de los Verde tot onder de zeespiegel reikt. Het grottenstelsel is omgevormd tot een centrum voor kunst, cultuur en toerisme. Kunstenaar en natuurbeschermer César Manrique ontwierp het centrum in 1966. Het bestaat uit een ondergronds meer, restaurant, tuinen, zwembad (niet toegangelijk), museum en auditorium.

Cueva de los Verdes

Na de grotten rijden we naar het Mirador del Rio, een van de fraaiste uitzichtpunten van Lanzarote. Dit uitzichtpunt ligt op een hoogte van ongeveer 475/485 meter aan de Noordkant van de kilometers lange klif Risco de Famara. Het uitzichtpunt, zoals het er nu ligt, is ontworpen door ...daar is hij weer... César Manrique. Net als bij al zijn andere projecten heeft hij er ook dit x weer voor gezorgd dat de natuur zo weinig mogelijk verstoord werd door het ontwerp. Het bovenste terras is, met uitzondering van de koepel waar de trap uitkomt, geheel opgebouwd uit lavastenen, incl de bankjes waar je op kunt zitten. Het eiland op de foto is La Graciosa, één van de kleinere Spaanse eilanden van de eilandengroep de Canarische eilanden, 2 km Noordelijk gelegen van Lanzarote. Tussen Lanzarote en La Graciosa ligt de zeestraat El Rio. La Graciosa is onderdeel van het natuurpark van de archipel Chinijo. Het ligt in de Spaanse gemeente Teguise.

Onze laatste stop van deze route is bij het Castillo de Santa Bárbara, het oudste kasteel van de Canarische eilanden, dat voorheen het Castilla de Guanapay heette. Het kasteel werd in de 16e eeuw gebouwd, diende ter bescherming tegen aanvallen van piraten en bood onderdak aan de inwoners van Teguise, die hier een veilig onderkomen konden vinden in onrustige tijden. Vanaf het moment dat het kasteel niet meer voor deze doeleinden nodig was raakte het in verval, totdat in 1960 ter preservatie van kastelen begonnen werd aan de restauratie. Tegenwoordig is er in het kasteel een piratenmuseum. Vanaf het kasteel heb je tot slot een prachtig uitzicht over het hele eiland.

De 2e route brengt ons naar het Zuid/Westen van het eiland.

De bedoeling is dat we bij deze route 'vroeg' vertrekken. Of dat gaat lukken is de vraag, maar wordt wel geadviseerd ivm de drukte bij het Parc National de Timanfaya. Voor we echter daar aankomen stoppen we bij Volcan El Cuervo ook wel bekend als Caldera del Cuervo. Het is een klassieke, simpele krater die maar één x kan uitbarsten en dat gebeurde op 1 september 1730. No worries dus! Wat bijzonder is aan deze vulkaan is dat je er doorheen en eroverheen kunt lopen. Tijdens de tocht van zo'n 5km bereik je de top met een schitterend uitzicht. Niet alleen over het omringende landschap, maar ook de vulkaan in.

Volgende stop is het Parc National de Timanfaya, het ruigste deel van het eiland. Het beschermde gebied laat zien dat Lanzarote een vulkanische oorsprong heeft en is vernoemd naar het 1e dorp dat, tijdens de vulkaanuitbarstingen van 1730-1736, is weggevaagd. In totaal zijn tijdens deze 6 jaar durende erupties 11 dorpen van de aardbodem verdwenen en 180 vierkante km landoppervlakte voorgoed veranderd.

Het park is helaas alleen per bus en niet vrij toegankelijk. De bustour duurt ongeveer een half uur met een fraai zicht op een deel van de 25 kraters en de meer dan 100 vulkaankegels. Je mag de bus nergens uit, maar deze stopt wel af en toe, zodat je door het raam (lang leve de weerspiegeling) kunt filmen en foto's maken.

Next stop; El Golfo. Een klein vissersdorpje aan de kust met bijzondere rotsformaties, steile vulkanische rotswanden en een klein groen meertje, het Lago Verde. Het meertje wordt gevuld door ondergronds zeewater en de kleur van het meertje wordt door algen veroorzaakt.

Vanaf hier is het maar een klein eindje rijden naar Los Hervideros. Dit natuurfenomeen (wat we eerder gezien hebben bij La Bufadora in Ensanada/Mexico) laat zien wat de elementen van de natuur samen kunnen bewerkstelligen. Lavastromen hebben voor een ruige rotsformatie gezorgd die zeer abrupt stopt waar de zee begint. Je hebt een prachtig zicht op de schuimende koppen van het zeewater die zeker als de zee wat ruwer is, met een enorme kracht zich een weg proberen te banen door de gaten en spleten van het lavagesteente.

Onze voorlaatste stop is Salinas de Janubio, waar zout uit zeewater wordt gewonnen. Het zout werd oorspronkelijk vooral gebruikt voor het inleggen van vis, maar sinds de komst van koel- en vriessystemen is de jaarlijkse productie sterk afgenomen. Voor toeristen zoals wij is het echter nog steeds de moeite van een bezoekje waard, omdat de verschillende zoutpannen een mooi schaakbord met verschillende kleuren vormen. De kleuren zijn het gevolg van de wisselende hoeveelheden water per zoutpan.

Tot slot van deze route stoppen we bij La Geria, een vulkaanlandschap dat uniek is in de wereld. Nu zijn wij allebei geen wijndrinkers, maar hier worden de goede witte en zoete wijnen van Lanzarote geproduceerd. La Geria, een kuil uitgegraven tussen de natuurlijke lagen lavakiezelstenen van enkele meters diepte. In het midden wordt een wijnrank geplant en aan de rand worden in halvemaan-vorm stenen gelegd als bescherming tegen de wind. De rijen van deze perfecte holtes, die groen, oker en zwart gekleurd zijn, zorgen voor een landschap dat uniek is in de wereld.

Zo, dit is wel weer even genoeg info over onze 2 routes op het eiland. Op zondag is er nog een markt in Teguise, maar of we daar heen gaan beslissen we op de dag zelf.

Buiten de dagen zon, zee, strand en niets doen kijken we er naar uit om dit mooie eiland te gaan ontdekken.

Nogmaals, leuk dat jullie met ons 'mee' reizen. Bij de volgende update zullen de koffers waarschijnlijk gepakt en wij zo ongeveer klaar voor vertrek zijn! Can't wait!

Doeiiii xxoo